«Որ պապայիս աչքերը բացվեն, աշխատի, պարտքերը փակի»,- իր երազանքի մասին ասում է 10-ամյա Լիան

Մուշեղն արմատներով գյումրեցի է, բայց ծնվել-մեծացել է Քարակերտում: Կինն Արցախից է՝ Հադրութի շրջանից: Մարինեն ուսանող էր Երևանում, երբ ծանոթացան: «Մուշեղը ընկերուհուս ախպոր ընկերն էր: Էդպես ծանոթացանք, հետո ինձ փախցրեց»,- սա պատմելիս Մարինեն ժպտում է, Մուշեղը լուռ լսում է:

Երբ Մարինեին հարցնում եմ տարիքը, ասում է՝ 49, բայց երևի շատ մեծ եմ երևում, չէ՞: 30 տարվա ամուսիններ են: 8 երեխաներից երկուսին կորցրել են տարիներ առաջ. ավագ որդին՝ Սարգիսը, 2005-ին ջրախեղդ է եղել Ախուրյանի ջրամբարում: Հայրն առհասարակ խուսափում է այս թեմայից, ասում է՝ մինչ օրս չգիտի, թե ինչն էր տղայի մահվան պատճառը: «Աստծո հույսին եմ թողել… Փաստն էն է, որ տղաս 11 տարի է՝ ինձ հետ չէ»,- ծխախոտի տուփից մեկ հատիկ դարձյալ վերցնելով՝ ասում է Մուշեղը: «Երկրորդ երեխային կորցրել ենք մինչև Մուշեղի դեպքը… Հղի վիճակում դաշտում ձմերուկ էինք աճեցնում, օգնում էի, հետո էլ Մուշեղն ահագին սոխ էր բերել, պիտի մաքրեի, որ տաներ: Կռացած մաքրեցի, երեխան որ ծնվեց, մահացավ: Դրանից հետո ասացի՝ ինչքան երեխա պարգևի ինձ Աստված, ունենալու եմ»,- հիշում է Մարինեն:

«Որտեղից որտեղ հասանք»,- մեր զրույցի ընթացքում կրկնում էր ընտանիքի մայրը: Մանրամասնում է, որ ժամանակին լավ են ապրել, Մուշեղը թեկուզ մեկ աչքով կարողանում էր աշխատել: «Մի աչքով գնացի պատերազմ 90-ականներին: Հադրութի ինքնապաշտպանական մարտերին եմ մասնակցել: Մինչև 93 թիվը եղել եմ Հադրութում»,- պատմում է ընտանիքի հայրը:

Her.077530477

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։