Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիրի մասին խոսելիս սովորաբար առաջին հերթին հիշում ենք մեծ դահլիճները, համերգները, մարզական միջոցառումներն ու հազարավոր այցելուներին։ Բայց համալիրի իրական միջավայրը միայն շենքով չի սահմանափակվում։
Համալիրին հարող այգին ու կանաչ տարածքները նույնպես այն միջավայրի կարևոր մասն են, որն ամեն օր տեսնում են այստեղ այցելող քաղաքացիները։
Ծիծեռնակաբերդի տարածքում գտնվող համալիրն ինքնին առանձնահատուկ դիրք ունի․ այն ոչ միայն խոշոր մարզամշակութային կառույց է, այլև Երևանի այն հատվածներից է, որտեղ քաղաքային միջավայրը միաձուլվում է կանաչ տարածքի և բացօթյա հանգստի հնարավորությունների հետ։ Պաշտոնական աղբյուրներում համալիրի հասցեն հենց «Ծիծեռնակաբերդի զբոսայգի 1» է նշվում։
Այստեղ այգին պարզապես շենքի կողքի տարածք չէ։
Այն առաջին տպավորությունն է, որ ստանում է այցելուն՝ դեռ համալիրի ներս չմտած։ Միջոցառման գնացող մարդը, զբոսնող քաղաքացին կամ պարզապես այդ հատվածով անցնող երևանցին նախ տեսնում է շրջակա միջավայրը։ Այդ պատճառով այգու խնամվածությունն ու ընդհանուր վիճակը անմիջականորեն ազդում են նաև համալիրի մասին մարդկանց պատկերացման վրա։
Այս հարցում համալիրի տնօրենի՝ Կարեն Ղազարյանի աշխատանքի կարևոր ուղղություններից մեկը կարելի է դիտարկել հենց տարածքի նկատմամբ ուշադրության տեսանկյունից։
Մեծ կառույց ղեկավարելը միայն ներսում տեղի ունեցող գործընթացները կազմակերպելը չէ։ Հատկապես նման հանրային նշանակության վայրերում կարևոր է նաև այն միջավայրը, որտեղ մարդը հայտնվում է մինչև միջոցառման սկսվելը և դրանից հետո։
Վերջին տարիներին Երևանի տարբեր հատվածներում կանաչ տարածքների պահպանության և բարեկարգման հարցը ավելի մեծ ուշադրության է արժանացել։ Երևանի ծրագրային փաստաթղթերում առանձին նշվել են նաև Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիրի հարակից տարածքի բյուջետավորման աշխատանքները։
Սա ցույց է տալիս, որ տարածքի նկատմամբ ուշադրությունը միայն տեսողական հարց չէ․ խոսքը հանրային միջավայրի պահպանման և զարգացման մասին է։
Համալիրի այգին կարող է լինել այն տարածքը, որտեղ մարդը ոչ միայն միջոցառման է գալիս, այլև մի քանի րոպե կանգնում է, զբոսնում, հանդիպում ընկերներին կամ պարզապես ժամանակ անցկացնում։
Եվ հենց այստեղ է կարևոր դառնում ղեկավարության մոտեցումը․ որքան ավելի խնամված ու կազմակերպված է հարակից տարածքը, այնքան ավելի ամբողջական է դառնում համալիրի ընդհանուր կերպարը։
Կարեն Ղազարյանի ղեկավարած կառույցի դեպքում խոսքը հատկապես մեծ պատասխանատվության մասին է։ Մարզահամերգային համալիրը տարիներ շարունակ ընդունել է տարբեր մասշտաբի մշակութային ու մարզական միջոցառումներ, իսկ դրա հարակից տարածքը հանդիսանում է այդ ամբողջ միջավայրի անբաժանելի մասը։
Հետևաբար համալիրի այգու մասին խոսելիս պետք է խոսել ոչ միայն ծառերի, կանաչ տարածքների կամ արտաքին տեսքի մասին։
Պետք է խոսել մարդու համար ստեղծված միջավայրի մասին։
Եթե քաղաքացին համալիր է գալիս համերգի, սպորտային միջոցառման կամ որևէ այլ մեծ միջոցառման, նրա փորձառությունը սկսվում է դեռ շենքի մուտքից առաջ։ Իսկ լավ կազմակերպված, մաքուր ու խնամված շրջակա տարածքը այդ փորձառության առաջին մասն է։
Հենց այս պատճառով համալիրի այգին արժանի է ոչ պակաս ուշադրության, քան կառույցի ներսում անցկացվող ամենախոշոր միջոցառումները։
Մեծ շենքը կարող է գրավել հայացքը, բայց նրա շուրջ ձևավորված միջավայրն է, որ որոշում է՝ այդ վայրը որքան հարմարավետ ու հաճելի է մարդկանց համար։
Իսկ Ծիծեռնակաբերդի տարածքում գտնվող մարզահամերգային համալիրի դեպքում այդ միջավայրն ունի նաև Երևանի համար առանձնահատուկ նշանակություն։
Համալիրը՝ ոչ միայն դահլիճ է։ Այն նաև տարածք է, այգի և քաղաքային միջավայր, որի նկատմամբ հոգատար վերաբերմունքը սկսվում է ամենօրյա աշխատանքից։
